Samenvatting
Een verpleegkundige - geboren in 1947- werkt sinds 2007 op basis van opeenvolgende tijdelijke uitzendovereenkomsten in een penitentiaire inrichting. In december 2008 deelt haar leidinggevende haar mee dat zij als uitzendkracht te duur wordt en dat zij vanwege haar leeftijd niet in aanmerking komt voor aanstelling in dienst van de inrichting. Het verweer dat er vanwege een vacaturestop geen vacature zou zijn, slaagt niet omdat de vrouw vanaf 2007 steeds op uitzendbasis is blijven doorwerken in dezelfde functie. In het Algemeen Rijksambtenaren Reglement is de desbetreffende functie aangemerkt als substantieel bezwarend en is de leeftijd voor functioneel leeftijdontslag (FLO) gesteld op 60 jaar. In combinatie met de in het reglement opgenomen referte-eis dat iemand na aanstelling nog tenminste 5 jaar in deze functie werkzaam moet blijven, betekent dit dat in de betreffende functie van verpleegkundige geen personeel wordt aangesteld dat ouder is dan 55 jaar. De rechtvaardiging die de werkgever aanvoert voor dit leeftijdsonderscheid is tweeledig: 1. Het functioneel leeftijdsontslag van 60 jaar: De Commissie acht het hanteren van een FLO-leeftijd geen noodzakelijk middel om het doel van veiligheid en voorkomen van risico’s te bereiken. Immers, de vrouw - die in 2007 zestig jaar is geworden - voert al sinds 2007 als uitzendkracht de werkzaamheden behorend bij de functie uit. 2. De referte eis. Het doel van de referte-eis - het voorkomen van onevenredig hoge uitkeringen - is legitiem. De Commissie is echter van oordeel dat er een alternatief voorhanden is om dit te bereiken. Zo zou in de uitkeringsregeling een bepaling kunnen worden opgenomen die een onevenredig hoge uitkering voorkomt door de hoogte van de uitkering afhankelijk te maken van de periode dat iemand in de betrokken functie heeft gewerkt. Het gemaakte leeftijdsonderscheid is dus niet objectief gerechtvaardigd en in strijd met de wet.